Τις προάλλες διάβασα ένα καταπληκτικό άρθρου στον Οινοχόο της Καθημερινής από τον οινολόγο κ.Θάνο Φακορέλλη. Θεωρώ ότι αξίζει να αναδημοσιευτεί για να το διαβάσετε:
Ξεκινάω τις σκέψεις μου από δύο κατά τη γνώμη μου σημαντικές διαπιστώσεις:
Πρώτον: Οι οινικές συνήθειες του καταναλωτή αλλάζουν. Φθηνά κρασιά χαμηλής ποιότητας παραμερίζονται για κρασιά ποιοτικά και εκφραστικά που έχουν μια «ιστορία» να διηγηθούν.
Δεύτερον: Οι νέες οινοπαραγωγές χώρες ψάχνουν αυτή την «ιστορία» αντιγράφοντας κρασιά κύρους, εισάγοντας κλώνους και τεχνικές, ενώ παράλληλα επωφελούνται από κάθε δυνατότητα μείωσης κόστους (π.χ. φθηνά εργατικά χέρια) και τελικά παράγουν ενδιαφέροντα κρασιά σε καλές τιμές.
Η Ελλάδα όμως δεν είναι μια χώρα σαν τις άλλες. Ο πολιτισμός του αμπελιού και η παραγωγή οίνου αποτελεί μέρος της ιστορικής και πολιτιστικής μας κουλτούρας και κληρονομιάς. Δεν έχουμε ανάγκη να ψάχνουμε «μια ιστορία» σε άλλες χώρες και σε ξένους αμπελώνες. Δεν έχουμε καν ανάγκη να ψάχνουμε ξένες ποικιλίες για να φτιάξουμε κρασιά ποιότητας. Πρέπει μόνο να θέσουμε βάσεις και να εκμεταλλευτούμε την πιο σύγχρονη τεχνολογία, τόσο για την αμπελουργία όσο και για την οινοποίηση. Πρέπει να διαλέξουμε τους καλύτερους κλώνους από τις γηγενείς μας ποικιλίες, όχι πολύ παραγωγικούς που να δίνουν σταφύλι με χαρακτήρα. Γιατί πρέπει να δίνουμε σημασία όχι στην ποσότητα αλλά στην ποιότητα.
Eχουμε ανάγκη από καλά αμπελοτόπια, με καλό υπέδαφος, όπου το ριζικό σύστημα του αμπελιού αναπτύσσεται εις βάθος, με καλές μικροκλιματολογικές συνθήκες, όπως να εγκαταστήσουμε αμπελώνες με ποιοτικές προδιαγραφές. Υπάρχει ανάγκη για τεχνογνωσία και τεχνολογία στα όρια της τεχνικής για την κουλτούρα και την προστασία του αμπελιού. Είναι αναγκαίος ο συνεχής εκσυγχρονισμός των οινοποιείων με τεχνολογία που να εξασφαλίζει την ποιότητα στο παραγόμενο κρασί.
Ακολουθώντας τα παραπάνω, θα οδηγηθούμε στην παραγωγή κρασιών υψηλού ποιοτικού δυναμικού, που θα έχουν τη θέση τους σ' ένα διεθνές περιβάλλον που αναζητά κρασιά ποιότητας, ειδικά κρασιά, με ιστορία και παρελθόν. Η θέση μου ήταν πάντα ξεκάθαρη: στην Ελλάδα πρέπει να παράγουμε μόνο «ελληνικά» κρασιά και μόνο κρασιά υψηλής ποιότητας. Ξεκινάω από τη διαπίστωση που έχω κάνει ταξιδεύοντας σ' όλο τον κόσμο και βλέποντας τις διεθνείς τάσεις στο χώρο του κρασιού.
Οι καταναλωτές σήμερα χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: αυτούς που θέλουν να πιουν ένα καλό κρασί σε λογική τιμή κυρίως, κι αυτούς που θέλουν τα μεγάλα κρασιά με τον έντονο χαρακτήρα όπου η τιμή παίζει δευτερεύοντα ρόλο. Τα «βιομηχανικά» κρασιά είναι κρασιά απλά, χωρίς ψάξιμο, εύκολα. Βέβαια αυτά πίνονται περισσότερο και διαμορφώνουν καταναλωτική άποψη. Σ' αυτόν τον μαζικό χώρο όμως πολύ λίγες πιθανότητες έχει η ελληνική παραγωγή, ειδικά τώρα που όλο και περισσότερες μεγάλες χώρες μπαίνουν στο παιχνίδι (βλ. Κίνα).
Τα μεγάλα κρασιά είναι άλλο πράγμα. Είναι κρασιά στα οποία συνυπάρχουν πολλοί παράγοντες, κυρίως όμως η αγάπη του παραγωγού που κοπίασε για να παραγάγει και να παρουσιάσει ένα κρασί του οποίου η ποιότητα και η προσωπικότητα δίνουν στιγμές ευτυχίας σ' όποιον το απολαύσει. Είναι επίσης κρασιά όπου η γνώση και η εφαρμογή της τεχνολογίας είναι πρωταρχικά. Τα προτερήματα και η προσωπικότητα ενός τέτοιου κρασιού δεν μπορεί να εξελιχθεί παρά μόνο σε μπουκάλια. Οι συνθήκες ωρίμασης, φύλαξης, μεταφοράς είναι θεμελιώδεις για τη διατήρηση του ποιοτικού χαρακτήρα. Η τιμή, βέβαια, είναι πολύ υψηλή σε σχέση με τα χύμα και τα βιομηχανικά. Oμως, η ευχαρίστηση και η ικανοποίηση να έχεις στο τραπέζι σου ένα μοναδικό μπουκάλι είναι ανεκτίμητες.
Τέτοια ανεκτίμητα κρασιά πρέπει να παράγουμε στην Ελλάδα.
Ο Θάνος Φακορέλλης είναι οινολόγος, κάτοχος μιας σειράς διπλωμάτων και d.e.s.s. του Πανεπιστημίου του Μπορντό, όπου και είναι μόνιμα εγκατεστημένος. Εργάζεται ως σύμβουλος-οινολόγος σε πολλά μεγάλα Chateaux της περιοχής, καθώς και σε αμπελώνες και οινοποιεία στην Ελλάδα, στην Ιταλία, στον Λίβανο και στην Ινδία. Προσεχή σχέδιά του είναι η εγκατάσταση αμπελώνων στο Βιετνάμ, στην Κινα, στη Γεωργία. Είναι επίσης «Εμπειρογνώμων Οινολογίας και Οίνων» στο Δικαστήριο Εμπορίου στο Μπορντό.
